آمریکا برای افزایش ظرفیت تعمیر و نگهداری ناوگان زیردریایی‌های هسته‌ای خود در اقیانوس آرام، در حال ساخت یک حوضچه خشک جدید در پایگاه دریایی پرل هاربر در هاوایی است. تصاویر ماهواره‌ای نشان‌دهنده پیشرفت در این پروژه هستند؛ پروژه‌ای که هزینه آن به ۴.۴۷ میلیارد دلار افزایش یافته و انتظار می‌رود تاریخ اتمام آن تا مارس ۲۰۲۹ به تعویق بیفتد.

نیروی دریایی آمریکا به منظور تأمین نیازهای تعمیر و نگهداری زیردریایی‌های تهاجمی با سوخت هسته‌ای که در اقیانوس آرام مأموریت انجام می‌دهند، ساخت پنجمین حوضچه خشک را در پرل هاربر ادامه می‌دهد.

این پروژه که اولین حوضچه خشک جدید ساخته‌شده در این بندر از سال ۱۹۴۳ به شمار می‌رود، یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌گذاری‌های زیرساختی نیروی دریایی آمریکا است. بر اساس داده‌های دیوان حسابرسی دولت آمریکا (GAO)، هزینه این پروژه از برآوردهای اولیه فراتر رفته و به ۴.۴۷ میلیارد دلار رسیده است.

افزایش ظرفیت برای زیردریایی‌های کلاس ویرجینیا

حوضچه جدید برای تعمیر و نگهداری زیردریایی‌های تهاجمی با سوخت هسته‌ای کلاس ویرجینیای آمریکا خدمات‌رسانی خواهد کرد. بر اساس برنامه‌ریزی نیروی دریایی، انتظار می‌رود بخش عمده‌ای از زیردریایی‌های کلاس ویرجینیا که قرار است در اقیانوس آرام مستقر شوند، تا سال ۲۰۳۰ در پرل هاربر حضور داشته باشند.

حوضچه خشک شماره ۳ فعلی، از نظر ابعاد و ظرفیت فنی توانایی تأمین نیازهای تعمیر و نگهداری این زیردریایی‌ها را ندارد. پیش‌بینی می‌شود ابعاد داخلی این تأسیسات جدید که جایگزین حوضچه قدیمیِ ساخته‌شده در دوران جنگ جهانی دوم می‌شود، حدود ۲۰۰ متر طول و ۳۰.۵ متر عرض داشته باشد.

نیروی دریایی اعلام کرده است که این حوضچه جدید برای ارائه خدمت تا ۱۵۰ سال طراحی شده است.

قرارگیری بلوک‌های بتنی سنگین در بستر دریا

یکی از پیچیده‌ترین مراحل ساخت‌وساز، ایجاد کف حوضچه خشک بود. در این راستا، نه بلوک بتنی غول‌پیکر در شبه‌جزیره وایپیو در مجاورت پروژه آماده شد. این بلوک‌ها که هر کدام حدود ۴۶۰۰ تن وزن داشتند، توسط یک کشتی نیمه‌شناور به محل ساخت‌وساز منتقل و در بستر بندر مستقر شدند.

سپس غواصان برای متصل کردن این بلوک‌ها به پی‌های اطراف، عملیات بتن‌ریزی را در زیر آب انجام دادند.

بر اساس گزارش پیشرفت نیروی دریایی آمریکا به تاریخ ۱ اکتبر ۲۰۲۶، تیم‌های اجرایی در ماه سپتامبر حدود ۱۴۲۰ مترمکعب بتن را در عمق ۱۲ تا ۱۸ متری زیر سطح آب تزریق کردند. علاوه بر این، در چارچوب عملیات کف‌سازی بتنی در چاه پمپ، حدود ۲.۵ تن میلگرد فولادی کار گذاشته شد.

در ضلع غربی پروژه نیز کار بر روی شمع‌های فولادی و تیرهای بتنی که در آینده از فعالیت جرثقیل‌ها پشتیبانی خواهند کرد، ادامه یافت. همچنین دیوارها و سقف‌های بتنی چهار ساختمان جانبی نیز به اتمام رسید.

 سد موقت برای تخلیه آب

بخشی از سازه‌های فولادی که در تصاویر ماهواره‌ای دیده می‌شوند، متعلق به سیستم سد موقتی است که با هدف جداسازی محوطه کارگاه از آب‌های بندرگاه احداث شده است. هدف این است که پس از تکمیل این سازه، آبِ بخش محصورشده توسط پمپ‌ها تخلیه شود تا کارگران بتوانند در محیطی خشک فعالیت کنند.

تخلیه آب برای ورود به مرحله بعدی ساخت‌وساز از اهمیت بالایی برخوردار است. با انجام این فرآیند، برنامه‌ریزی شده است که تیم‌های اجرایی بتوانند دیوارهای دائمی حوضچه را در محوطه کارگاهی که عمق آن به حدود ۱۸ متر زیر بستر بندرگاه می‌رسد، بنا کنند.

بر اساس جدول زمان‌بندی پروژه توسط نیروی دریایی، پیش‌بینی می‌شود که تعداد افراد شاغل در کارگاه در مراحل بعدی، از حدود ۳۵۰ نفر در روز به بیش از ۱۰۰۰ نفر افزایش یابد.

افزایش هزینه‌ها و تعویق زمان تحویل

در مارس ۲۰۲۳، قراردادی به ارزش حدود ۲.۸۴ میلیارد دلار برای ساخت حوضچه خشک جدید در پرل هاربر امضا شد. زمان‌بندی این پروژه که در ابتدا برای تکمیل در سپتامبر ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده بود، بعدها تغییر کرد.

در گزارش مورخ ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۶ دیوان حسابرسی دولت آمریکا (GAO)، اعلام شد که هزینه به‌روزشده این پروژه ۴.۴۷ میلیارد دلار است و انتظار می‌رود تکمیل آن تا مارس ۲۰۲۹ طول بکشد.

سرمایه‌گذاری در پرل هاربر بخشی از «برنامه بهینه‌سازی زیرساخت‌های کارخانه‌های کشتی‌سازی» (SIOP) است که هدف آن نوسازی زیرساخت‌های چهار کارخانه بزرگ کشتی‌سازی عمومی نیروی دریایی آمریکا است. برآورد اولیه هزینه این برنامه که در سال ۲۰۱۸ آغاز شد، ۲۱ میلیارد دلار بود. با این حال، GAO ارزیابی می‌کند که طبق برنامه‌ریزی‌های فعلی، هزینه کل ممکن است از ۲۰۰ میلیارد دلار فراتر رود و عملیات اجرایی تا بعد از سال ۲۰۸۰ ادامه یابد.

حوضچه جدید در پرل هاربر، فراتر از اینکه صرفاً یک مرکز تعمیر و نگهداری باشد، به معنای توسعه زیرساخت‌هایی است که پشتیبان ناوگان زیردریایی‌های آمریکا در اقیانوس آرام خواهند بود. با تکمیل این پروژه، هدف نیروی دریایی افزایش ظرفیت خود برای انجام امور تعمیر و نگهداری زیردریایی‌های بزرگ‌تر و مدرن‌تر در همین منطقه است. (ILKHA)