Li navçeya Cizîrê ya Şirnexê, Reşit Demirci û Nihat Demirci, ku di atolyeya biçûk a ji bapîran ve kêr û dasan çêdikin, hewl didin ku pîşeya hesinkariyê, ku hejmara wê hêdî hêdî kêm dibe, digel hemû zehmetiyan jî zindî bihêlin.

Li navçeya Cizîr a Şirnexê, birayên Demîrcî 65 sal in bi heman dilsoziyê pîşeyê hesinkariyê yê ji bapîr û kalên xwe mîras girtine û ji bavên xwe jî derbas kirine, didomînin. Ew li navçeyê kesên dawî yên ku vî karî dikin in. Bi rêbazên kevneşopî amûrên çandiniyê û malê çêdikin û wekî nûnerên dawîn ên vî karî li herêmê têne zanîn.

Reşit Demirci û Nîhat Demirci, ku di dikana 50 metreçargoşeyî de ku ji kal û bapîrên xwe mîras girtine kêr, teker û dasan çêdikin, dixwazin vê pîşeyê heta dawiya jiyana xwe zindî bihêlin.

Berê li navçeyê 9 dikanên hesinkariyê hebûn, lê niha tenê yek dikan maye û ev pîşe bi 2 hostayên dawî re têdikoşe ku bijî.

Reşît Demîrcî, ku got ew di zarokatiya xwe de bi destê bavê xwe hatiye dikanê û pîşeyê hîn bûye, got, "Min ev pîşe ji bavê xwe mîras girtiye, û bavê min jî ji bavê xwe mîras girtiye. Min pîşe li cem bavê xwe dema ku ez hêj zarok bûm hîn bûbûm; ez 65 sal in li vir im. Zarokên min hene, lê wan ev pîşe berdewam nekirine. Niha, ji bilî min li Cizîrê hesinkarekî din tune. Bi qasî ku ez tînim bîra xwe, li Cizîrê 9 dikanên hesinkariyê hebûn. Niha hemî girtî ne, û tenê ez mame. Ji bilî min kesek din tune ku vî pîşeyî bidomîne."

Demîrcî, ku got ew û birayê wî hostayên dawî yên vê pîşeyê ne û ciwan ji vî karî hez nakin, wiha got, "Ev pîşe ji bo berdewamkirina wê du kesan hewce dike; divê yek hesin di firnê de germ bike dema ku yê din bi çekûçê lê dixe. Li vir em kêr, das, tekerên piçûk û kazmayan çêdikin. Em hesinê ku ji me re tê anîn jî diguherînin. Em dasan paqij û nerm dikin, paşê em wan germ dikin. Ev pîşe zehmetiyên xwe hene. Mînakî, em nikarin di mehên havînê de li ser vê firnê bixebitin, û dahat kêm e; ji ber vê yekê ciwan ji vî karî pir hez nakin." (ÎLKHA)