بر اساس تحلیل منتشر شده در روزنامه نیویورک تایمز، جنگ ایالات متحده علیه ایران، پس از سال‌ها مداخله نظامی طولانی مدت در افغانستان و عراق، این احتمال را مطرح کرد که واشنگتن ممکن است بار دیگر به درون یک درگیری طولانی‌مدت و پرهزینه کشیده شود.

بر اساس تحلیل منتشر شده در نیویورک تایمز، جنگ ایران، پس از مداخلات نظامی طولانی مدت ایالات متحده در افغانستان و عراق، احتمال افتادن دوباره به دام همان نوع بن بست را مطرح کرد.

جنگ ایالات متحده علیه ایران، ترازنامه مداخلات نظامی واشنگتن در یک چهارم قرن گذشته را بار دیگر به دایره بحث گذاشت.

به ویژه جنگ‌های افغانستان و عراق به‌عنوان دو نمونه مهم برجسته می‌شوند که نشان دادند برتری نظامی ایالات متحده به تنهایی برای ایجاد نتایج سیاسی پایدار کافی نیست.

جنگ در افغانستان ۲۰ سال طول کشید و با خروج اجباری ایالات متحده در اوت ۲۰۲۱ پایان یافت. جنگ در عراق نیز هزینه‌های نظامی و سیاسی چند ساله‌ای را برای ایالات متحده به همراه داشت.

جنگ با ایران نیز با وجود اینکه در ابتدا به عنوان یک عملیات نظامی محدودتر ارائه شد، اما در صورت طولانی شدن درگیری، این دیدگاه‌ها را تقویت می‌کند که واشنگتن ممکن است بار دیگر در یک جنگ منطقه‌ای طولانی‌مدت گرفتار شود.

برآوردهای مربوط به هزینه جنگ ایران به سرعت در حال افزایش است.

بر اساس محاسبات مبتنی بر داده‌های «پایشگر هزینه جنگ ایران»، هزینه جنگ با ایران برای ایالات متحده از ۳۰ میلیارد دلار فراتر رفته است.

برآورد می‌شود که شش روز نخست جنگ حدود ۱۱.۳ میلیارد دلار هزینه در پی داشته و در دوره پس از آن، هزینه‌های روزانه در سطح حدود ۱ میلیارد دلار رقم خورده است.

این رقم نشان می‌دهد که بار این جنگ بر روی بودجه واشنگتن با چه سرعتی می‌تواند رشد کند.

برآورد می‌شود که مجموع هزینه جنگ افغانستان از ۲ تریلیون دلار فراتر رفته و هزینه جنگ عراق نیز از ۱ تریلیون دلار عبور کرده است.

یکی از مهم ترین انتقادات وارده به جنگ ایران این است که ایالات متحده نتوانسته طرح سیاسی روشنی درباره اقدامات پس از حمله نظامی ارائه دهد.

این پرسش در میان متحدان اروپایی ایالات متحده نیز مطرح شده است.

فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، در ماه‌های نخست جنگ اظهار داشت که «استراتژی خروج» ایالات متحده را مشاهده نکرده و ابراز نگرانی کرده است که این درگیری شبیه به جنگ‌های عراق و افغانستان شود.

مرتس همچنین ابراز داشته بود که کشورهای اروپایی پیش از آغاز جنگ به اندازه کافی از سوی واشنگتن مورد مشورت قرار نگرفته‌اند و طولانی شدن درگیری، هزینه‌های سنگینی را نیز برای اقتصادهای اروپایی به دنبال دارد.

در آغاز جنگ ایران، دولت ترامپ بر این موضوع تأکید کرد که حملات عمدتاً از طریق نیروی هوایی، حملات موشکی و عناصر دریایی انجام می‌شود.

ترامپ گفت که شاید نیازی به نیروهای زمینی نباشد، اما «در صورت لزوم» این گزینه می‌تواند بررسی شود.

همچنین مشخص شد که جنگ صرفاً محدود به درگیری‌های مستقیم نیست.

بر اساس پروژه «هزینه‌های جنگ» دانشگاه براون، تخمین زده می‌شود که پس از ۱۱ سپتامبر، حداقل ۴.۵ میلیون نفر در مناطق جنگی جان خود را از دست داده‌اند.

ذکر شده است که بخش عمده‌ای از این مرگ ومیرها به جای درگیری مستقیم، ناشی از گرسنگی، بیماری، فروپاشی زیرساخت‌ها و سایر تأثیرات غیرمستقیم بوده است.

با این حال، توجه, داده می‌شود که ایران دقیقاً مشابه عراق و افغانستان نیست.

ایران دارای نهادهای دولتی قدرتمند، جمعیتی بزرگ، ظرفیت موشکی پیشرفته و حوزه نفوذ گسترده‌ای از طریق شرکای منطقه‌ای خود است.

علاوه بر این، برخورداری از یک نقطه گذر حیاتی برای بازارهای جهانی انرژی مانند تنگه هرمز، نتایج اقتصادی جنگ ایران را از جنگ‌های عراق و افغانستان متمایز می‌کند.

در حالی که درگیری‌ها در تنگه هرمز قیمت‌های نفت و گاز طبیعی را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اختلالات در عرضه انرژی بر اقتصادهای اروپا و آسیا و همچنین ایالات متحده فشار وارد می‌کند.

جنگ ایران دیگر صرفاً یک مسئله سیاست خارجی نبوده و به یکی از سرفصل‌های مهم دستورکار سیاسی داخلی دولت ترامپ تبدیل شده است.

علیرغم اظهارات ترامپ در خصوص ضرورت جنگ، بحث‌ها پیرامون حمایت افکار عمومی همچنان ادامه دارد.

پژوهش‌های افکار عمومی که پیش‌تر انجام شده بود، نشان می‌داد بخش قابل توجهی از آمریکایی‌ها بر این باورند که عملیات نظامی علیه ایران، ایالات متحده را امن‌تر نکرده است. در برخی نظرسنجی‌ها، حدود نیمی از رأی‌دهندگان اظهار داشتند که مداخله نظامی ایالات متحده را ناامن‌تر کرده است.

این وضعیت نشان می‌دهد که در صورت طولانی شدن جنگ، هزینه‌های سیاسی برای ترامپ نیز می‌تواند افزایش یابد.

جنگ ایران همچنین شکاف‌های نظری و اختلاف‌ نظرها میان واشنگتن و اروپا را بیشتر کرد.

ترامپ کشورهای اروپایی عضو ناتو را به دلیل عدم ارائه حمایت نظامی کافی برای بازگشایی مجدد تنگه هرمز مورد انتقاد قرار داد.

در مقابل، کشورهای اروپایی در خصوص اینکه جنگ ایران از منظر منافع امنیتی خودشان چگونه به پایان خواهد رسید و احتمال تبدیل شدن درگیری به یک جنگ منطقه‌ای گسترده‌تر، رویکردی محتاطانه در پیش می‌گیرند.

مسئله اصلی که نیویورک تایمز آن را مطرح کرده، بسیار فراتر از این است که آیا ایالات متحده می‌توانست برتری نظامی خود را علیه ایران به دست آورد یا خیر.

پرسش اصلی این است که ایالات متحده عملیات نظامی را با چه نتیجه سیاسی و در چه تقویمی به پایان خواهد رساند.

حل و فصل موضوعاتی چون برنامه هسته‌ای، تحریم‌ها، تنگه هرمز، امنیت منطقه‌ای و جهت گیری سیاسی آینده ایران، صرفاً با استفاده از قدرت نظامی چندان ساده به نظر نمی‌رسد.

به همین دلیل، هر چه جنگ ایران طولانی تر شود، بحث‌های واشنگتن مبنی بر اینکه «آیا ایالات متحده در حال پیروزی در جنگی جدید است، یا وارد نسخه جدیدی از چرخه جنگ‌های طولانی و پرهزینه‌ای می‌شود که پیش تر در افغانستان و عراق تجربه شده بود؟» را بیشتر دامن خواهد زد. (ILKHA)