رهبران بریکس فردا در پایتخت هند، دهلی نو، گردهم خواهند آمد. اعلام شد که ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، شی جین‌پینگ، رئیس جمهور چین و مسعود پزشکیان، رئیس جمهور ایران در این نشست دو روزه شرکت خواهند کرد.

نشست سران بریکس که در آن جنگ خاورمیانه در صدر دستور کار قرار خواهد گرفت، به میزبانی پایتخت هند آغاز می‌شود.

هجدهمین نشست سران بریکس که از فردا آغاز شده و دو روز به طول خواهد انجامید، اولین دیدار در سطح رهبران این گروه پس از آغاز جنگ ایالات متحده/رژیم صهیونیستی و ایران خواهد بود.

بر اساس بیانیه وزارت امور خارجه هند، انتظار می‌رود محمد بن زاید آل نهیان، رئیس امارات متحده عربی، شاهزاده فیصل بن فرحان، وزیر امور خارجه عربستان سعودی و عبدالفتاح السیسی، رئیس جمهور مصر نیز به دهلی نو بیایند.

مسعود پزشکیان، رئیسج مهور ایران و ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه وارد دهلی نو شده‌اند. همچنین گزارش می‌شود که شی جین‌پینگ، رئیس جمهور چین در این نشست شرکت خواهد کرد.

بحران امنیت انرژی که با اخلال جنگ در تردد تنگه هرمز به وجود آمده، گفتگوهای بریکس درباره امنیت انرژی را با اهمیت‌ تر می‌سازد؛ گروهی که کشورهای صادرکننده انرژی مانند روسیه، ایران، عربستان سعودی و امارات متحده عربی را در کنار کشورهای پرجمعیت واردکننده انرژی مانند چین، هند و اندونزی زیر یک سقف گردهم می‌آورد.

نشست‌های بریکس که در آن‌ها همکاری‌های اقتصادی برجسته است، در سال‌های اخیر به پلتفرمی تبدیل شده‌اند که در آن موضوعاتی مانند نظم جهانی چند قطبی، توسعه حکمرانی جهانی، افزایش وزن اقتصادهای نوظهور در اقتصاد جهانی و تقویت همبستگی میان کشورهای «جنوب جهانی» مورد بحث قرار می‌گیرد.

این تشکل که در سال ۲۰۰۹ با نام «بریک» به عنوان یک مجمع توسط چین، روسیه، برزیل و هند تأسیس شد، با پیوستن آفریقای جنوبی در سال ۲۰۱۱ نام «بریکس» را به خود گرفت. این گروه با پیوستن مصر، اتیوپی، ایران، عربستان سعودی و امارات متحده عربی در سال ۲۰۲۴ و اندونزی در سال ۲۰۲۵، به ساختاری ۱۱ عضوی دست یافت.

پس از این گسترش، بریکس به جامعه‌ای تبدیل شد که تقریباً نیمی از جمعیت جهان و حدود ۴۰ درصد از تولید اقتصادی جهان را نمایندگی می‌کند.

اگرچه گسترش بریکس پتانسیل ایجاد جایگزینی برای نهادها و سازمان‌های بین‌المللی پیشتاز ایالات متحده و کشورهای اروپایی را افزایش می‌دهد، اما رقابت و تفاوت منافع میان اعضا از مهم ترین عواملی است که مانع از توسعه یک موضع استراتژیک مشترک و یکپارچه توسط این گروه می‌شود.

چین که در رقابت اقتصادی و ژئواستراتژیک با ایالات متحده قرار دارد، بریکس را به عنوان یکی از پلتفرم‌هایی ارزیابی می‌کند که می‌تواند با افزایش همکاری و همبستگی با کشورهای در حال توسعه و اقتصادهای نوظهور، از گذار به یک نظم جهانی چند قطبی در برابر تسلط جهانی واشنگتن حمایت کند.

از دیدگاه روسیه و ایران نیز، بریکس بستر مهمی را فراهم می‌کند تا در برابر تحریم‌های اقتصادی و سیاست‌های انزوای واشنگتن نشان دهند که در عرصه بین‌المللی تنها نیستند و همکاری‌هایی را برای کاهش تأثیرات اقتصادی تحریم‌ها توسعه دهند.

هند نیز که روابط نزدیک خود را با ایالات متحده و روسیه حفظ می‌کند، تبدیل شدن بریکس را به ساختاری ضد آمریکایی و ضد غربی از منظر منافع خود مناسب نمی‌داند. دهلی نو در عین حال به عنوان تنها بازیگری برجسته می‌شود که از افزایش تدریجی نفوذ و وزن چین در درون بریکس ناراضی است. (ILKHA)